ساعت 7 صبح 26 اسفند 83 ، ميدان اصلي پاكدشت
همه منتطر بهارند اما انگار روي سرسره‌ها و چرخ‌فلك‌هاي اين پارك (پارك معلم جنب ميدان معلم) هنوز گرد و غبار پاييزي پاك نشده است. قراراست قاتل كودكان در ملاء عام به دار مكافات آويخته شود. هنوز ساعات زيادي از طلوع خورشيد نگذشته است. دنبال ميدان اصلي پاكدشت مي‌گشتيم، اما همين كه به پاكدشت نزديك شديم ديگر نيازبه پرسش نبود.
پير و جوان و كوچك و بزرگ به صورت گروهي براي تماشاي اعدام بيجه بچه‌كش به سوي ميدان اصلي شهر مي‌روند. قراراست بيجه را ساعت 9 صبح بياورند اما جمعيت مشتاق براي پيداكردن جا و ديدن كوچك‌ترين جزييات اعدام هيجان دارند. دور ميدان با ميله‌هاي گرد و عمود حفاظ كشيده‌اند. جمعيت تماشاگر اجازه دارند از پشت ميله‌ها شاهدصحنه اعدام بيجه بچه‌كش باشند.
چند دختر دانش آموز با روپوش و مقنعه سورمه‌اي به سرعت خود را به پشت ميله‌ها مي‌رسانند و براي بقيه بچه‌ها نيز جا مي‌گيرند. آنها دانش آموزان دبيرستاني هستند و مي‌گويند: «امروز آخرين روز مدرسه بود، اما مدرسه رو پيچونديم! تا بياييم تماشا.»

گزارش تصویری از اجرای حکم بیجه ، جنایتکار پاکدشتی

مگه ديدن مراسم اعدام تماشا داره؟
به نظر شما نداره. خيلي هم ديدن داره.
-آخ، آخ بچه‌ها خانم مديرم اون‌طرف وايستاده. زينب سرتو بيار پايين.
وزينب در جواب مي‌گويد اگر اومدن به اينجا بد بود چرا خانم مدير خودش هم اومده؟
ناگهان چشمم به دادگستري روبه‌روي ميدان مي‌افتد. يك كتابخانه هم هست و دستي آهني كه از درون ميدان سبز شده و انگار كاغذي دردست دارد. خيلي دلم مي‌خواهد بدانم كه اين دست و كاغذ وسط ميدان پاكدشت (حالا ميدان اعدام بيجه) چه معنايي دارد. زني كنار گوش من زمزمه مي‌كند كه چقدر دوست داشته اعدام بيجه را ببيند.
مردي براي بغل دستي‌اش تعريف مي‌كند كه از ساري براي ديدن اعدام بيجه آمده است. بعد معلوم مي‌شود يك‌نفر نيست. يك ميني‌بوس دربست گرفته‌اند و از ساري آمده‌اند براي تماشا!
جماعت هر لحظه جمع‌تر مي‌شوند و هركس حرفي مي‌گويد. زن‌ها از وحشي‌گري بيجه مي‌گويند و ترس از چشمان‌شان بيرون مي‌ريزد. بچه‌ها هم كم نيستند. حتي تعداد عكاسان و خبرنگاران كه ميان‌شان از خبرگزاري‌هاي خارجي هم ديده مي‌شوند، بسيار بيشتر از حد معمول به چشم مي‌آيد. هرچه جمعيت بيشتر مي‌شود، حركات ماموران پرشمار نيروي انتظامي هم بيشتر مي‌شود تا جايي كه كار به باتوم و كتك مي‌رسد!
پدر و مادر «احمدرضا تهامي» اولين قرباني فاجعه پاكدشت با چشماني اشكبار منتظر اعدام قاتل فرزندشان هستند. عكس احمدرضا را در دست گرفته و زار مي‌زنند. مادر بعد از تعريف ماجرا و مصيبت‌هايي كه در اين مدت براو گذشته مي‌گويد بيجه فقط بچه‌هاي ما رونكشت ما رو هم كشت. حالا هم هيچ چي برامون نمونده. دلمون، عشقمون، زندگيمونو گرفتن، حالا حتي اجاره خونه هم نداريم كه بديم. بچه ما رو بيشتر از احمدرضا كشته، من بيشتر از بچم مردم.
تكليف ديه‌ بچه‌ها چه مي‌شود؟
همه خانواده‌ها جز خانواده‌ تهامي براي دريافت ديه فرزندانشان قبل از اجراي مراسم اعدام جلوي فرمانداري پاكدشت جمع شده‌اند و از مسوولان مي‌خواهند هرچه سريع‌تر به اين مشكل‌شان رسيدگي شود. گويا مسوولان گفته‌اند رييس جمهوري قول پرداخت ديه را داده است.
محل اعدام با حصار از محدوده اطراف جدا شده است. طناب آبي رنگ چوبه‌دار در باد ملايم صبحگاهي تكان مي‌خورد. جمعيت دورتر تعدادشان آنقدر زياد است كه آدم با ديدن آنها چشمش سياهي مي‌رود. تعدادي از افراد جلوي ديد آنها را گرفته‌اند و تماشا برايشان سخت است. مرتب اعتراض مي‌كنند و مي‌خواهند ميله‌ها را كنار بزنند و داخل گود بيايند. قلب‌ها آرام و قرار ندارند. نگاهم به عكس‌ها و اعلاميه‌هاي خانواده‌هاي داغدار خيره‌مانده است. گردو غبار زيادي در فضا پيچيده است. چند خبرنگار خارجي كه دست و پا شكسته فارسي حرف مي‌زنند با تعجب به چوبه‌دار مي‌نگرند.
پدر و مادر دل شكسته احسان زارع پسر بچه 11 ساله‌اي كه توسط بيجه كشته شد كنارم ايستاده و در جواب به سوال‌هاي پي‌درپي‌ام فقط مي‌گويند دلمان مي‌خواهد چشم‌هايش را از كاسه درآوريم وگرنه اين‌جوري دلمان خنك نمي‌شود.
مادر «محسن خسروآبادي» 16 ساله مي‌گويد كاش زودتر مي‌آوردنش، نمي‌دانم چرا آنقدر معطل مي‌كنند، خيلي داغداريم.
پدر يكي ديگر از بچه‌ها محكم ميله‌ها را در آغوش گرفته و هق هق گريه مي‌كند و مي‌گويد اگر فقط بچه‌هارو مي‌كشت آنقدر آتيش نمي‌گرفتيم. اما سر بچم بلا آورده. دلم مي‌خواد خودم شلاقش بزنم.
خانواده«محمد جعفري» 13 ساله، مظلومانه در محوطه مخصوص ايستاده‌اند. پدرش مي‌گويد محمد دومين بچه من بود. حالا با همه خانواده‌‌ام اومدم مرگ قاتلشو ببينم. عكس فرزندش را نشانم مي‌دهدكه بانمك است و بازيگوشي نوجواني در چهره‌اش ديده مي‌شود.
پدرش مي‌گويد: «زبون سوخته‌شو برام آوردند و بعد با هق هق ادامه مي‌دهد: «به خدا نداشتيم اما پنج هزارتومن پول كرايه آمبولانس از ما گرفتن و يه تيكه از بدن بچه بي‌زبونمو تحويلم دادن.»
صداي ترقه، نارنجك، هوراكشيدن و سوت حاضران مي‌آيد و اين يعني زودتر قاتل را بياوريد اعدامش كنيد.
صداي هوراكشيدن مردم يعني خبر جديدي است. جمعيت نزديك ميدان فشرده‌تر مي‌شوند.
10صبح بيجه را مي‌آورند. با آمدن بيجه مردم واكنش‌هاي متفاوتي از خود نشان مي‌دهند. خون اولياي دم به جوش آمده مي‌خواهند هرطوري شده خود را به درون محوطه اعدام بكشانند.
بيجه را بالا برده‌اند و كنار بالابرعمود جرثقيل گذاشته‌اند، لباس‌هايش را در مي‌آورند، خيلي خونسرد است.
ده و هفت‌دقيقه، قرآن خوانده مي‌شود و دادستان سخنراني مي‌كند.

شقایق آرمان

(ادامه در هفته نامه تپش)

محمد و رضا هر دو تنها 14 سال دارند. حتي نمي‌توانستند چند كلمه مودبانه حرف بزنند و به سوالات قاضي پرونده جواب بدهند. به راحتي مي‌شد فهميد كه به قلدر بودن و گستاخي افتخار مي‌كنند. برخلاف تمام مجرمان خيره‌خيره به قاضي نگاه مي‌كردند و با لحني خاص حرف مي‌زدند. محمد درباره جرمشان مي‌گفت: ما كاري نكرديم. رفته بوديم دم مدرسه دوست دختر رضا. اما دختره رو نديدم. چند تا از اين دخترها كه خيلي ادعا دارند داشتن رد مي‌شدن كه سعيد به اون‌ها متلك انداخت. يكي از دخترها شروع كرد به فحش دادن. آخه فيس و افاده داشت.

فكر مي‌كرد داداشش مي‌خواد بخوردش سعيد به غيرتش برخورد كه يك دختر فيسقلي بهش حرف‌هاي گنده گنده بزنه. مقنعه دختر رو كشيد. من هم يك لگد زدم به پاش. داشتيم حسابي اذيتشون مي‌كرديم كه سرو كله يك مامور پليس پيداشد. الكي به ما گير داد كه مزاحم دختر مردم شديد. ما كه كاري نكرده بوديم. تو محل ما دزدي مي‌كنن، آدم مي‌كشن و ... آخر سر هم مي گويند كاري نكرديم. بعد براي يك كلمه حرف حساب به يك دختر لوس و نُنُر به ما گفتن شما جرم كرديد. سعيد اشاره كرد كه در بريم. تا اومديم فراركنيم سر وكله دو تا پليس ديگه سر رسيد. بي‌انصاف‌ها بدجوري زدن پس گردن رضا. سعيد تقريباً فراركرده بود وقتي برگشت و ديد من و رضا گير افتاديم به هر حال با ما نون و نمك خورده بود به همين خاطر برگشت با يك مامور درگير شد. يك دفعه ديدم كه سعيد چاقو شو درآورد تا ضربه‌اي به مامور بزند. ولي يكي ديگر از مامورها چاقو را از دستش گرفت. سعيد خيلي بچه تيزيه، سريع جيم زد ولي بي‌انصاف‌ها يك گلوله به پايش شليك كردند. خوني بود كه از سعيد مي‌رفت.

تپش: حرفش را قطع كردم و پرسيدم الان سعيد كجاست؟
سعيد در بيمارستان بستري شده.
چرا رضا چاقو همراش داشت؟
مرد مگر مي‌شه چاقو نداشته باشه. ما هم هميشه چاقو همراه داريم، خوب گاهي لازم مي‌شه.
چاقو به چه دردي مي‌خوره؟
به درد دفاع از خود و هزار تا كار ديگه.
تا حالا جرمي مرتكب شدي؟
جرم جرم كه نه. چند بار خرده دزدي كرديم. يعني چيزميز قاپيديم.
چه چيزهايي؟
خوراكي و وسيله. البته چند بار هم كيف‌قاپي داشتيم. ولي خلاف آنچناني نه.
درس مي‌خوني؟
مدرسه مي‌رم ولي درس مرس رو دوست ندارم.
خونه شما كجاست؟
همين اطراف دادگاه (خيابان شاهپور).
بزرگ شدي مي‌خواهي چه كاره بشي؟
مكانيك البته اگر بشه مي‌خوام برم وردست عمويم.
قبلاً هم دخترها را اذيت مي‌كردي؟
اصلاً دخترها آفريده شدن براي اذيت كردن. خيلي لوس و پررو هستن ولي بعضي‌هاشون حرف آدم سرشون مي‌شه و بزرگ و كوچك مي‌فهمند. حاليشون مي‌شه كه بايد با يك مرد درست صحبت كنند. چند بار قبل اونها را اذيت كرديم.
چه طور اذيتي؟
هر جوري كه فكر كنيد. گاهي اونها به شدت گريه مي‌كردن و مي‌ترسيدن.
چرا مي‌ترسيدن، مگر چكار مي‌كرديد؟
حرفي نزد. با تمام گستاخي خجالت كشيد كار نادرست و زشتشان را به زبان بياورد.
وقتي اونها گريه مي‌كردن دلتان برايشان نمي‌سوخت؟
ول كن ديگه يك چيز ديگه بپرس.
اون دخترها از شما شكايت كردن؟
نه هنوز كه كسي نمي‌دونه ما در دادگاه هستيم.
پدر و مادرتان چطور؟
اونها امروز ظهر فهميدن دستگير شديم.
فكر مي‌كني چه رفتاري با شما داشته باشن؟
وقتي آزاد بشم كتك حسابي از بابام مي‌خورم به قول خودش آنقدر كه سير بشم و ديگه هوس كتك نكنم. پدرم معتاد است وقتي نعشه مي‌شه اونقدر من را مي‌زند كه تا چند روز نتوانم از خانه خارج بشوم.
وقتي آزاد شدي رفتارت رو تغيير مي‌دهي؟
نمي‌دونم حالا كه اينجا هستم تا ببينيم چي پيش مي‌آيد.
خيلي بد آدامس مي‌جويد و زنجير نقره‌اي را بين پاهايش به نحوي مي‌چرخاند كه از چشم قاضي پنهان باشد. با سن و سال كمش با آن كه دست و پايش به زنجير كشيده شده بود، با نگاه دختران و زناني را كه در دادگاه بودند آزار مي‌داد. كاملاً روشن بود كه پس از آزادي او بدتر از قبل خواهد شد. در زندان چيزهايي را كه بلد نيست هم فراخواهد گرفت و گرگي زخمي به جامعه باز مي‌گردد. گرگي كه ديگر باران را هم ديده. وقتي مي‌خواستند از دادگاه خارج شوند با لحن بي‌ادبانه گفت: سعيد انتقام مي‌گيره آخه اون يك بچه سوسول كه نيست سعيد پلنگه.

رابطه نامشروع مادرفرزندي
هيچ شباهتي با مجرمان نداشت. نه شرارت در چشمان سياهش موج مي‌زد و نه گستاخي در رفتارش به چشم مي‌خورد. گويا برلبانش قفل زده بودند كه آنقدر به سختي لب مي گشود. به سوالات قاضي پرونده خيلي آرام پاسخ مي‌داد و در بين حرف‌هايش گاه گاه به فكر فرو مي‌رفت. حتي تصور آن كه سام- ش مادرش را به قتل رسانده است باورنكردني بود. وقتي از شب حادثه حرف مي زد به زمين خيره مي‌شد و بغض برگلويش چنگ ميزد.
در حالي كه صدايش مي‌لرزيد با سري خميده به قاضي نگاه كرد و گفت:
مادرم مورد اخلاقي داشت. يعني زن خوبي نبود، البته تا حدي هم دست خودش نبود. شايد هم بتوان گفت به نوعي بيمار بود. از پدرم هم خاطره خوبي ندارم. چند سال پيش آن دو از هم جدا شدند. البته پدرم در زندان بود و مادرم غيابي از او طلاق گرفت. مادرم، سميه چند ماه بعد از جداشدن از پدرم دوباره ازدواج كرد.

اما او و همسرش هر روز با هم دعوا داشتند تا اين‌كه بالاخره بدون آن كه رسماً از آن مرد جدا شود او را ترك كرد و از حدود 4 سال پيش من و او تنها با هم زندگي مي‌كرديم. آن زمان من 19 سال بيشتر نداشتم. ولي خوب و بد را مي‌فهميدم. اوايل مي‌ديدم كه مادرم هر شب ديروقت به خانه مي‌آيد. بعد از مدتي او صبح از خانه خارج مي‌شد و تا شب نمي‌آمد. دورادور حرف‌هاي بسيار بدي درباره او مي‌شنيدم. ولي به هر حال سميه مادرم بود پس سعي مي‌كردم آن حرف‌ها را باور نكنم. تا آن كه به خودم ثابت شد تمام حرف‌ها راست است. پس از چند ماه كه او همسر دومش را ترك كرده بود، يك شب متوجه شدم او بر سر بالين من آمده. اول متوجه نشدم چه قصدي دارد ولي بعد... ببخشيد آقاي قاضي خجالت مي‌كشم بگويم. او مرا مجبور مي‌كرد كه با او رابطه نامشروع و نادرست برقراركنم. من سن و سالم خيلي كم بود اما از اين روابط عذاب وجدان داشتم. هر روز كه مي‌گذشت من عصبي‌تر مي‌شدم و نسبت به او احساس تنفر مي‌كردم. چند بار خواستم از آن خانه بروم و يك زندگي سالم براي خودم تشكيل بدهم ولي مادرم اين اجازه را به من نداد. حتي با هم چند بار درگير شديم ولي نتيجه آن شد كه من باز در آن خانه كثيف بمانم.
او مريض بود. وقتي كه نمي‌توانست خواسته‌هاي خود را ارضا كند مثل ديوانه‌ها با من دعوا مي‌كرد. فحاشي مي‌كرد و خانه را برايم جهنم مي‌ساخت. تنها زماني كه به بهانه كار از خانه خارج مي‌شدم آرامش روحي داشتم. به همين خاطر هر شب ديرتر از همه همكارانم به خانه مي‌رفتم. حتي گاه ساعت‌ها در خيابان‌ها بي‌هدف پرسه مي‌زدم. اما فرقي نمي‌كرد هر لحظه كه به خانه مي‌رسيدم آن هيولا به من حمله‌ور مي‌شد. چهار سال تحمل كردم و عذاب كشيدم. هزار بار او را نصيحت كردم كه دست از سر من بردارد و دوباره ازدواج بكند ولي او مي‌گفت همه مردها بدذات هستند و فقط تو خوبي. از يك طرف دلم برايش مي‌سوخت چون او جز من كسي را نداشت و از سوي ديگر هر روز بيشتر از او بدم مي‌آمد. چهارشنبه هفته گذشته من باز پس از اتمام كار، بي‌هدف به اين سو و آن سو رفتم تا كمي ديرتر به خانه بروم، شايد سميه خواب باشد و من بتوانم كمي آرامش داشته باشم. احساس مي‌كنم ديوانه شده‌ام. گاهي اوقات بي‌اختيار گريه مي‌كنم و گاه دلم مي‌خواهد خود را بكشم. آن شب حدود ساعت يك به خانه رفتم. مادرم هنوز بيدار بود به محض آن كه وارد خانه شدم شروع كرد به فرياد زدن كه چرا ديربه خانه مي‌روم و تا آن وقت شب چه مي‌كنم؟
بدون آن كه جوابي به او بدهم به اتاق خودم رفتم و در را قفل كردم. اما فايده‌اي نداشت. سميه يك كليد اضافه از در اتاق من داشت. در را بازكرد و به اتاقم آمد. همچنان فحاشي مي‌كرد و فرياد مي‌كشيد.
من در رختخوابم خوابيدم و طوري وانمود كردم كه خواب هستم. پس از دقايقي او از اتاق خارج شد. تنها راه من براي رهايي از دست سميه اين بود كه با او دعوا كنم. فكر كردم كه مي‌توانم كمي استراحت كنم. چند ساعت بعد آرام آرام پلك‌هايم سنگين شد و به خواب رفتم. دقايقي بيشتر آن آرامش زودگذر طول نكشيد در خواب و بيداري احساس كردم كه دستان كثيفش در موهاي من بازي مي‌كند. محكم دستش را گرفتم و او را محكم به گوشه اتاق پرت كردم.
ديوانه شده بودم. نمي‌دانستم بايد چه بكنم. فقط فرياد مي‌كشيدم و از او مي‌خواستم مرا راحت بگذارد. از شدت عصبانيت شروع كردم به گريه كردن. ديدم كه آرام به سمت من مي‌آيد. فكركردم كه حتماً‌ دلش به رحم آمده و ديگر قصد دارد مرا رها كند.
اما اين فكر كاملاً اشتباه بود. جنون به سرش زده بود. مي‌ديد كه من گريه مي‌كنم باز به فكر خودش بود. از كوره در رفتم. مي‌دانستم اگر چند لحظه بيشتر آنجا بمانم حتماً از شدت عصبانيت سكته خواهم كرد. بدون آن كه لباس‌هايم را عوض كنم از خانه خارج شدم. وسط حياط بودم كه به خودم آمدم، به ساعت مچي‌ام كه نگاه كردم ديدم ساعت 5/3 شب است. جايي براي رفتن نداشتم بنابراين تصميم گرفتم به پاركينگ ساختمان بروم تا كمي آرام شوم. ديگر خسته شده‌بودم. هر راهي را امتحان كردم تا او بفهمد كه كارش درست نيست و من حق دارم با زن دلخواهم ازدواج كنم و زندگي سالمي داشته باشم. هرلحظه كه مي‌گذشت با مرورگذشته حس تنفر و انزجار بيشتر در قلبم رسوخ مي‌كرد. تصميم گرفت كه او را از سر راهم بردارم. يك ميله بلند و سياه نظرم را جلب كرد. چند دقيقه در حالي كه ميله در دستم بود فكر مي‌كردم كه چطور مادرم را بكشم. بعد از يك ساعت دوباره به خانه برگشتم. خيلي آرام گامم برمي‌داشتم، اميدوار بودم او به خواب رفته باشد. وقتي وارد اتاق خوابش شدم ديدم كه آنجا نيست به اتاق خودم رفتم او برروي تخت من خوابيده بود. بهترين وقت براي انتقام گرفتن و رهايي از چهار سال عذاب بود. چند ضربه محكم با لوله‌ آهني به سرش زدم. خون تمام رختخواب را گرفته بود. حس خوبي داشتم. از دستش راحت شدم. دقايقي خنگ و مبهوت به جسم بي‌جانش نگاه مي‌كردم. نمي‌دانستم چه كردم. در فكر آن بودم كه راهي پيدا كنم تا قتل را به گونه‌اي جلوه دهم كه مقصر شناخته نشوم. خيلي سريع جسد سميه را به حمام بردم. و تمام ملحفه‌هاي سفيد را دريك كيسه مشكي قراردادم. پتوي تميزي روي تختم كشيدم و تمام آثار جرم را از بين بردم. براي آن كه كسي به من شك نكند، تصميم گرفتم ماهواره، تلويزيون و ويدئوي خانه را با خود ببرم تا نشان دهم كه دزد به خانه زده و لوازم برقي را هم به سرقت برده.

(ادامه در هفته نامه چاپی تپش)

فاطمه منطق

«مرجان مرد. او را كشتم تا داغش را به دل شهاب بگذارم، كشتم تا ديگر هرزگي نكند.»
اين‌ها را عبدالحسين 22 ساله، شغل قصاب، هفتم مرداد سال گذشته روي ميز توالت اتاق خواب خانه‌اش در شهرك مشيريه تهران نوشت.
عباس برادر مرجان آن روز وقتي به خانه خواهرش رفت او را نيافت بنابراين نزد خواهر ديگرش «ليلا» رفت سراغ مرجان را از او گرفت.«ليلا» مشكوك شد.

قاتل

مقتول

چند روز پيش مرجان از دست رفتارهاي غيرقابل تحمل شوهرش دست به خودكشي زده بود. به گفته ليلا، شوهر مرجان حتي به باد كولر هم شك داشته است!
عباس و خواهرش بلافاصله به خانه مرجان رفتند و با ديدن جملات مرگباري كه روي در خانه خواهر 19 ساله‌شان نوشته شده بود در را شكستند و وارد آپارتمان شدند. به گفته «ليلا» (خواهر مقتول)، متهم به قتل قبل از خارج شدن از خانه در را سه قفله كرده و كليد را داخل آن شكسته بود تا دسترسي به جنازه براي خانواده‌اش به راحتي امكان پذير نباشد. عباس(برادر مقتول) به سرعت در خانه را شكست و همراه ليلا وارد پذيرايي شد. جنازه مرجان در حالي‌كه لباس خانگي برتن داشت، غرق به خون بود. پزشكان قانوني و ماموران نيروي انتظامي و قوه قضاييه همراه بازپرس ويژه قتل وارد آپارتمان مرگ شدند اما هيچ اثري از تخريب و شكستگي و سرقت در خانه ديده نمي‌شد. جراحت عميقي روي سينه مرجان وجود داشت و آثار كبودي زير پوست گردن نشان از خفگي قبل از مرگ مي‌داد. اين جمله مثل پتك برسر ليلا و عباس مي‌خورد:«داغش را بردل شهاب گذاشتم تا ديگر هرزگي نكند.» اين جمله حتي روي آينه ميز توالت و آينه شمعداني جهيزيه مرجان نيز ديده مي‌شد. ماموران تحقيقات نخستين خود را براين مبنا گذاشتندكه مرجان توسط اعضا خانواده و به احتمال زياد همسرش (عبدالحسين) به دليل ترديد در داشتن رابطه نامشروع با شخصي به نام شهاب به قتل رسيده است. عبدالحسين در دفترچه يادداشت مرجان نوشته بود: «از آبجي ليلايش بپرسيد عاشق كي شده بود. من هم خودم را تسليم خدا مي‌كنم. سزاي زني كه مرد را آزار مي‌دهد و به او خيانت مي‌كند اين است، مطمئن باشيد من هم خودم را مي‌كشم.» تحقيقات بعدي اثبات كردند اين خط، متعلق به شوهر مرجان است. همچنين در آشپزخانه منزل چاقوي دست زردي كشف اما بعد مشخص شد آلت قتاله چاقو نبوده و متهم اقراركرد مرجان را با «قمه» كشته و آن را زير تشك اتاق خواب پنهان كرده است. متهم به قتل پس از كشتن همسرخود كه به گفته نزديكانش روزي ليلي و مجنون عاشقي بوده‌اند به كربلا گريخت. اما پس از هشت روز خود را به مراجع قضايي شهرستان مريوان معرفي كرد و ماموران بلافاصله متهم را دستگير و وي را به دادسراي جنايي استان تهران فرستادند.

متهم به عراق رفت و برگشت
«عبدالحسين» روزگذشته پاي ميز محاكمه شعبه 74 دادسراي كيفري استان تهران به رياست حسيني كوه كمره‌اي و مستشارانش قرارگرفت تا در مقابل ضجه‌هاي پدر، مادر، خواهر و برادر مرجان جوابگو باشد.
«عبدالحسين » با لباسي سراسر سياه و دستبند و پابند وارد دادگاه شد. خواهر مرجان ازهمه حاضران عصباني‌تر بود و مدام مي‌گفت: «مرجان من... مرجان من را تو كشتي، حالا جواب بده.»
«دلداري» نماينده دادستان كيفر خواست را خواند و درباره حادثه رخ داده گفت: متهم اقراركرده است. «ساعت 8 شب مرجان را خفه كردم. با صحت عقل و سلامت يك ضربه چاقو به سينه‌اش زدم. اعتراف مي‌كنم به علت خيانت همسرم مرتكب به قتل شدم.» متهم همچنين نزد قاضي (دادرس) شعبه چهارم مريوان اعتراف كرده است همسرش را به خاطر رفاقتي كه با مرد اجنبي داشت به قتل رسانده و همان شب به طرف مهران حركت كرده و در تاريخ 7 مرداد 83 از طريق مرز مهران وارد خاك عراق و به قصد زيارت وارد كربلا شده و پس از زيارت از طريق مرز باشماق مريوان به ايران برگشته و به جزييات قتل اقراركرده است.
متهم در مقابل قاضي حسيني كوه كمره‌اي قرارگرفت و تفهيم اتهام شد. قاضي رو به متهم: در جزييات قتل اقراركرده‌اي كه گلوي زنت را فشار داده‌اي و بعد با قمه‌اي كه براي عزاداري روز عاشورا داشته‌اي و فقط آن روزها از آن استفاده مي‌كرده‌اي، به سينه او زده‌اي. درست است؟
متهم به قتل: قبول دارم.
قاضي: بعد با موتور به خيابان 17 شهريور رفته‌اي و موتور را فروخته‌اي؟
متهم به قتل: درست است. مي‌خواستم با كشتن مرجان داغ او را به دل شهاب... بگذارم.
قاضي: در مورد شهاب توضيح بده و بگو اصلاً چنين شخصي وجود داشته يا نه؟
متهم به قتل در حالي كه انگشتانش را به هم مي‌فشرد گفت: مرجان در دفتر خاطرات خود نوشته بود. «شهاب آسماني» از آنجايي كه مرجان را خيلي دوست داشتم طاقت نياوردم و كشتمش! مرجان اين اواخر به حرف‌هاي من گوش نمي‌داد و نسبت به من بي‌توجه شده بود.
متهم در ادامه درباره قمه(آلت قتاله) به قاضي گفت: قمه دسته قهوه‌اي داشت. آن شب بعد از قتل آن را گذاشتم زير ملحفه بين تخت‌خواب و لباس‌هاي خوني‌ام را روي آن انداختم.
قاضي: آثار خون روي قمه متعلق به مرجان بوده؟
متهم: بله.
قاضي به اين دليل اين سوال را مي‌پرسد كه پيراهن خوني و آثار خون باقيمانده روي قمه به علت فساد شديد قابل بهره‌برداري نبود. گفتني است مادر مقتوله به نام صديقه پيراهن خوني را در آب جوشانده بود و درباره علت اين كار در دادگاه گفت در اتاقي كه مرجانم كشته شد زير پيراهني شوهرش را ديدم و طبق رسم و رسومات خود پيراهن خوني را با زيرپيراهني او در قابلمه جوشاندم تا خون قاتل به جوش بيفتد و خود را زودتر معرفي كند!
از آنجايي كه تحقيقات پليس براي شناسايي فردي به نام شهاب به نتيجه نرسيد و متهم قادر به معرفي او نشد «صديقه» مادر متهم به عنوان تنها ولي دم مرجان در دادگاه حضور يافت و به قاضي پرونده گفت: «فقط قصاص مي‌خواهم.»
مادر مقتول معتقد بود دامادش قلب مرجان را از سينه درآورده و به حمام انداخته، اما اين ادعا نيز به اثبات نرسيده مادر مرجان در حالي كه چادر عربي برسرداشت و اشك مي‌ريخت به عنوان ولي دم گفت: «فقط قصاص مي‌خواهم همين!»

به گزارش خبرنگار «تپش» دادگاه روز گذشته با اظهارات «ليلا» خواهر مرجان به تشنج كشيده شد. «ليلا» اصرار داشت همه خبرنگاران بدانند كه خود و شوهر و برادرش از سوي خانواده متهم به قتل تهديد به مرگ شده‌اند.
ليلا در حالي كه عكس بزرگي از مرجان را در دست داشت در پايان محاكمه از جايگاه خود بلند شد و رو به متهم كرد و گفت: «اين آدم بي‌شرم هميشه روي خواهرم قمه مي‌كشيد» و بعد به علت ناراحتي و لرزش دست و صدا گفت: «يادم رفت چه مي‌خواستم بگويم.»
«ليلا» همچنين در گفت‌وگوي ويژه خود با خبرنگار تپش گفت: «اينها بي‌دليل شهاب شهاب مي‌كنند. در زندگي مرجان من هيچ مردي جز اين آدم كه نسبت فاميلي هم با او داريم، وجود نداشت. هنگام خارج كردن متهم از دادگاه ليلا چادر برسر كشيد و همان‌طور كه قاب عكس مرجان را در دست داشت به قاتل گفت: به اين عكس نگاه كن، ببين چطور دلت آمد قلبش را پاره پاره كني؟ چطور مي‌تواني بعد از او زنده بماني؟

شقایق آرمان

(ادامه در هفته نامه چاپی تپش)